Płożyłam się płasko na podłodze by uniknąć kamieni rzucanych w mnie przez rozjuszony tłum.

Minęliśmy miasteczko.

Ostrożnie wstałam i przytrzymując się krat poszłam na przód mojej klatki.

Zerknęłam na stangreta.

Znałam go.

- Gdzie mnie wieziesz?- Spytałam się łamiącym głosem. chłopak (sennik Chłopak) odwrócił się w moją stronę. Miał duże niemalże szmaragdowe oczy. Widziałam w nich mieszankę strachu, współczucia i sympatii.

- Chciałbym Ci pomóc…. ( Jestem pewna, że powiedział do mnie po imieniu, ale nie pamiętam go!) Ale nie, powienienem z Tobą rozmawiać. Jesteś wyklęta.

- Jak to…- naglę obraz (sennik obraz) zaczęły pojawiać się w moje głowię.

Widziałam szaleńczą ucieczkę przez las. Widziałam pochylonego nade mną mężczyznę ze złowrogim uśmiechem.

Usiadłam ciężko. Zaczęłam łkać. Byłam wyklęta. Zostałam oskarżona o czary!

- Nie płacz. – Usłyszałam cichy głos chłopaka.- Wiem, że jesteś niewinna.

- Pomóż mi…

- Nie mogę. Naprawdę nie mogę.

Nawet nie zauważyłam jak wjechaliśmy do lasu.

Już wiedziałam jak zginę.

Było zimno.

Zatrzymaliśmy się.

Chłopak otworzył klatkę i przypiął do moich nadgarstków łańcuch. Srebrny łańcuch.

Delikatnie pociągnął. Wstałam i zeszłam na miękkie podszycie leśne. Byłam boso. Moje stopy pokrywały strupy. Nie czułam bólu. Nic nie czułam.

Byliśmy nad jakimś jeziorem.

Zobaczyłam kilku mężczyzn. Księdza i dwóch ubranych na czarno.

Nagle przed oczami stanął mi obraz płaczącego dziecka.

Mojego dziecka.

Zaczęłam się szarpać. I krzyczeć. Dwóch mężczyzn podbiegło do mnie. Zaczęli mnie okładać kawałkiem drewna.

Nie mogłam mówić. Nie mogłam oddychać. Przestali mnie bić. Otworzyłam oczy. Chłopak stał i płakał.

Podnieśli mnie. Nie miałam siły iść. Pewnie miałam połamane nogi.

Myślałam tylko o moim maleńkim dziecku.

Poczułam, że przyczepiają mi coś ciężkiego do kostek.

Znów mnie unieśli. Wrzucili do łodzi.

Płynęliśmy.

Człowiek, który wiosłował drżał na całym ciele.

Bał się mnie.

Wszystko naglę zniknęło. Jezioro, płaczący najemna chłopak, przerażony wieśniak.

Stałam przywiązana do pala.

Tłum krzyczał.

Kat podpalił gałęzie, które były porozkładane wokół mnie.

Milczałam.

Spojrzałam przed siebie.

Mój wzrok napotkał wzrok chłopaka. Trzymał na rękach małe zawiniątko.

- Córeczko!

Jakby ktoś miał pomysł jak mam ten sen rozumieć bardzo prosze o kontakt.

Moe gg: 6022668

Patrzyłem wprost na nadjeżdżający szybko pociąg, trąbił ostrzegawczo, ale nic mnie to nie obchodziło.
Zaczął padać śnieg, wiatr ucichł.
Z ogromną prędkością, ciężka maszyna popędziła torami muskając mnie gwałtownym podmuchem. Utrzymałem równowagę stojąc w bezpiecznej odległości i spokojnie odprowadziłem mijający mnie pociąg.
Gdy było już po wszystkim, sięgnąłem do kieszeni i wyjąłem z niej pogięte zdjęcie. Musiałem je osłonić dłonią przed płatkami śniegu by dokładnie dostrzec rysy chłopca na fotografii. Obudziły się we mnie na powrót głębokie uczucia niemej wściekłości, zacząłem oddychać szybciej, a moje mięśnie zdały się napiąć jak kamień.
Chłopiec na zdjęciu zaginął jakiś czas temu. Cierpiał, bardzo cierpiał z rąk złych ludzi, którzy go porwali. Maltretowali go.
Odnalezienie go, było moim zadaniem.

Idąc wzdłuż torów dotarłem na dworzec. Wszedłem, prawie wbiegłem, do budynku. Schodami dostałem się na wyższą kondygnacje. Jakiś pracownik zawołał do mnie, grożąc że nie wolno tu wchodzić, ale tylko go potrąciłem i korytarzem doszedłem do drzwi (sennik drzwi) jednego z zamkniętych pomieszczeń. Gwałtownie otworzyłem drzwi. Po środku małego pokoju stało biurko, a za nim siedział mężczyzna, nie zdziwił się na mój widok, patrząc na mnie jakby z pogardą. W sile swojej złości nie zatrzymałem się nawet na moment. Podszedłem do mężczyzny i bez słowa wstępu dałem mu pięścią w pysk. Przewrócił się na ziemię, a ja zacząłem go okładać kopniakami w brzuch. Złapałem go za gardło, podniosłem i boleśnie uderzyłem nim plecami o ścianę, nie zwalniając chwytu. Wyjąłem broń, przyłożyłem lufę pistoletu do jego zakrwawionej mordy. Śmiał się, śmiał się coraz głośniej, a ja w odpowiedzi krzyczałem.
Gdzie jest chłopiec!? Gdzie on jest!? Mów!
Nie szczędząc przy tym na nim swego najgorszego repertuaru wulgarnych przekleństw.
Ale on tylko śmiał mi się bezczelnie w twarz (sennik twarz), odpowiadając że nigdy go nie znajdę, nigdy.
Znów zatliła się we mnie iskra bezradności.
Miałem ochotę zatłuc go na śmierć.

Sen się skończył.

zbliżał się zmrok. trzeba było iść spać. obok paliło się ognisko. leżeliśmy w namiocie,  zwróceni do siebie twarzami. patrzyliśmy sobie w oczy. uśmiechaliśmy się do siebie…poczułam, że znów coś się rodzi między nami. czułam się wspaniale. zaczął wiać wiatr. wtedy zauważyłam, że namiot nie jest przymocowany. góra była normalnie, jakby zawieszona na jakimś sznurku, ale dół unosił się z każdym powiewem. Radek wyszedł, żeby naprawić usterki. leżałam tak myśląc o nim. byłam szczęśliwa. dawno (nawet na jawie) nie czułam czegoś takiego. Radek wrócił do namiotu. położył się obok mnie bliżej niż ostatnio. czułam jego ciepło na mym ciele. tuż przy swoich miałam jego oczy. uśmiechnął się do mnie czule…
obudziłam się…ale to nie koniec. po chwili zasnęłam znowu.

tym razem byłam na jakiejś polanie. był dzień. dookoła nie było nic prócz soczysto zielonej trawy. mijałam jakichś ludzi. jacyś chłopcy grali w piłkę nożną. w międzyczasie coś się działo, ale nie pamiętam co dokładnie. wiem, że spotkałam jakichś znajomych, chwilę z nimi rozmawiałam (coś o ocenach z kolokwiów) i szłam dalej. nagle doszłam do ogromnej drewnianej bramy. była wielkości dwupiętrowego bloku. drzwi (sennik drzwi) były otwarte. zauważyłam, że przechodzą przez nie. ja zamiast też tak zrobić, weszłam na górę i na wpół przechylona przez furtkę krzyknęłam do nich. powiedziałam z radością, że zaliczyłam kolokwia, i że będę zwolniona z egzaminów. pamiętam, że koleżanka była jakby trochę zazdrosna o moje oceny. mówiłam coś o ocenie z prawa, ona, że pytała o filozofię. odpowiedziałam, że to też mam zaliczone. zeskoczyłam na dól. wtedy obok zauważyłam uśmiechającego się do mnie chłopaka. powiedział do mnie „cześć Marta. co słychać?”. kojarzyłam go skądś, ale nie mogłam dojść skąd. nie pamiętałam jego imienia. byłam trochę zmieszana, bo z początku nie skojarzyłam kim jest.  zaczął mnie o coś pytać (już nie pamiętam o co). ja coś mu odpowiedziałam. odeszliśmy od bramy. szedł ze mną, choć nie do końca tego chciałam.
obudziłam się…tym razem na dobre ;P

ciekawy sen…szczególnie jego pierwsza część ciekawe co znaczy ta dziwna wielka brama…