Nagle nie wiem skąd byłem w jakimś szarym pokoju , siedziałem na jakieś wersalce [czy coś temu podobne] a na wprost miałem nieznaną mi kobietą w czarnych włosach i lekkim uśmiechem i z nią o czymś rozmawiałem [nie pamiętam o czym] Była ładna , i w trakcie tej rozmowy zobaczyłem na ścianie pierwszy w dużym formacie czarno-białym autoportret zdjęciowy na niej była moja siostra w całej sylwetce, uśmiechnięta, wolno-stojąca jak modelka na sesji zdjęciowej . A obok niej mały obraz (sennik obraz) też czarno-biały [popiersie] mojej matki [mam do niej uraz i wcale z nią nie rozmawiam i jest dla mnie jak wróg ] ma wyraz gniewu , złości , żalu i coś jeszcze . [nie przejąłem się tym specjalnie]
Po czy nagle przeniosłem się gdzieś indziej , chyba pod jakiś supermarket , o oczom ukazał się w stojaku rowerowym mój skradziony rower był przypięty [ został zmieniony na matowy o tych samych kolorach jakich maiłem , nie miał nalepek , żadnych rys jak nowy ] i postanowiłem że zadzwonię na policje i zgłoszę znalezienie skradzionego roweru pod sklepem [ zadzwoniłem pod 997 i podałem wszystkie szczegóły , datę kradzieży , gdzie była ta kradzież i godzina oraz miejsce gdzie tą znajdę znalazłem , z prośbą o przysłanie eksperta z kryminalistyki w celu pobrania jakiś tam odcisków - słyszałem od policjanta że ktoś tam jest w drodze ] po czym zobaczyłem kogoś kto chciał go zabrać pod sklepu i zrobiłem awanturę albo awantura się zrobiła ze strony tej drugiej osoby [ nie pamiętam tego momentu ] i się przebudziłem ……….
W trakcie tego zgłoszenia widziałem list od komendy policji z zgłoszenia kradzieży , data , godzina i miejsce [ to dziwne bo

Przed snem czytałem ten list który przyszedł z policji i dotyczył kradzieży mojego roweru ]
Dla mnie to dziwny sen , nie wiem co on oznacza , czy też jest jakąś zapowiedzią ?
pomoże mi ktoś to rozkminić ?

thx

Nigdy wcześniej moje ciało (sennik ciało) i zmysły nie były tak wyostrzone, czułam lekki powiew powietrza przez otwarte okno,

zapach zieleni z parku. Światło księżyca na mojej twarzy było przyjemne i ciepłe. Wszystkie odgłosy były tak  silne

a jednocześnie dalekie, przeszywały mnie na wskroś. Okropne bicie zegara, głos kobiety zza ściany

do oglądającego telewizję mężczyzny , ryk silnika samochodu przejeżdżającego ulicą. Wszystko to było tak inne,

lecz najsilniejszy był głód, który odczuwałam. Nie był to zwykły skurcz żołądka, był to głód duszy i ciała od stóp,

aż po czubek głowy, żądza odczuwalna w najmniejszym paluszku. Usta suche, cierpki smaki i dzika siła, która

wypchnęła mnie z pokoju. Wyskoczyłam przez okno. Noc ale tak jasna, światło latarni na chodniku

stawało się nie do zniesienia. Przyjemny chłód i mrok oferował mi park, do którego nigdy nie wchodziłam sama

o tej porze. Teraz jednak było inaczej byłam cieniem, częścią nocy, myśliwym.

Szukałam swojej ofiary, nieważne  czy to kobieta (sennik kobieta) czy mężczyzna.

Po chwili go zobaczyłam  z zarysu sylwetki mogłam określić , że jest to silny mężczyzna.  Schowałam się za drzewem,

gdy przechodził obok  rzuciłam  się na niego. Próbował mnie odepchnąć, uderzyć lecz byłam od niego silniejsza,

mimowolnie poddał się. Czułam jego strach, zdziwienie, bicie serca, napięcie wszystkich mięśni.

Przewróciłam go na trawę, jeszcze jedno spojrzenie czy nie ma świadków tego co miało za chwilę nastąpić, ukoić moją

żądze, głód , który był tak nieznośny. Zakryłam mu twarz (sennik twarz) dłonią, szeptał coś cicho, odwróciłam jego głowę w bok,

no cóż.  Moje usta dotknęły jego szyi, poczułam jego puls, zapach  jego potu, już się nie bronił i wtedy

i wtedy zadzwonił budzik, już rano, szkoda.

Od czasu kiedy śniło mi się to, na wszelki wypadek  jem obfitą kolację, choć może nie powinnam?

Byłem kapitanem statku kosmicznego, prawdziwego cudu techniki, największego osiągnięcia ludzkich narodów ostatnich lat. Była to najszybsza maszyna w galaktyce, inne inteligentne gatunki podziwiały nas z zachwytem lub nutką zazdrości.
Moja załoga wbrew pozorom nie była czysto ludzka, na pokładzie znajdowało się kilka przedstawicieli innych ras, na szczęście wszyscy stanowiliśmy zgraną i ufającą sobie załogę.
Przemierzałem właśnie główny korytarz prowadzący do centrum dowodzenia. Niespodziewanie zaczepiła mnie ogromna człekokształtna istota z bogatym rzędem kłów w psim pysku, gdyby nie mundur bardziej przypominała by mieszkańca najniższych piekieł niż inteligentną formę życia. Stwór przewyższał mnie znacznie, zarówno w wysokości jak i w barach, no i w grozie, choć bać się nie musiałem, znaliśmy się obaj bardzo dobrze. Warkotliwym głosem poinformował mnie o pilnej wiadomości, jaka czeka na mnie w moim gabinecie. Podziękowałem mu i klepnąłem przyjacielsko w ramię. Nim się rozeszliśmy w swoje strony, ten spytał mnie czy mógłby iść pogryźć zużytą lufę od lasera odgłówczego (chyba dobrze zapamiętałem tą nazwę.. cokolwiek to zresztą jest), bo go zęby (sennik zęby) strasznie dzisiaj swędzą… eee, jasne, idź idź .
Siedząc już przy biurku w swoim gabinecie, uruchomiłem terminal i odczytałem ową pilną wiadomość. Treść mówiła o jakiś problemach na dalekiej stacji orbitalnej, gdzie przechowywano cenne ładunki, które miały być przekazane komuś ważnemu we flocie. Niestety stacja uległa awarii, nie mogąc przez to wykonać swej misji, rozkazano więc mi udzielić im pomocy. Skontaktowałem się szybko z dowódcą stacji by omówić szczegóły ich sytuacji. Męski głos uspokajał mnie że sprawa nie jest aż tak pilna, i tak jeszcze muszą wyruszyć na pobliską planetę by dokonać kilku badań, więc nie musimy się śpieszyć.
Ucieszyło mnie to. Wyłączyłem terminal i udałem się na mostek. Tam rozkazałem naszym pilotom by zabrali nas na jakieś miłe miejsce, by się trochę odprężyć.
Statek dokonał gładkiego skoku międzygwiezdnego i już po chwili ujrzeliśmy świat przypominający Ziemię.
Lądowanie przebiegło sprawnie.

Miejsce promieniowało spokojem, ciepłem i bujną tropikalną florą. Wylądowaliśmy w okolicy ludzkiej kolonii, prężnie rozwijającej wśród wysokich po same chmury szczupłych drzew. Cała załoga zdążyła już leniwie rozejść się w przeróżne kierunki, w większych lub mniejszych grupach. Ja sam zaś udałem się samotnie w głąb lasu.
Przedzierałem się bez większego entuzjazmu między bujnymi pnączami tropikalnych roślin, aż w końcu dotarłem na szeroką polanę z niewielkim stawem po środku. Wyszedłem na otwartą przestrzeń i wtedy usłyszałem szelest liści za moimi plecami. Odwróciłem się i ujrzałem kobiecą twarz (sennik twarz), w części przesłoniętą zielonymi krzaczkami. Rozpoznałem ją. To była ona, moja kosmiczna miłość (niestety, znów istniejąca tylko w śnie), choć dopiero co niedawno poznana. Nie dziwiła mnie jej obecność, wszystko wydawało się bardzo na miejscu i w porządku. Zawołałem do niej, a ona wstała, na chwile zniknęła za szerokim pniem i wyszła na polane opierając się o brunatną korę.
Była piękna jak zawsze, uśmiechała się, i był to najsłodszy uśmiech blasku samych gwiazd. Moje serce zabiło mocniej, gdy miłość znów rozpłynęła się w moich żyłach.
Zbliżyliśmy się i złączyliśmy w długim, pochłaniającym całe eony gwiezdnych podróży, pocałunku. W przeciągu kilku następnych pocałunków nasza bliskość przeszła w tropikalny taniec (sennik taniec) pieszczot i uścisków. Czułem się w tym śnie, jakbym dostąpił najcudowniejszej łaski stworzenia. Jakby słońca wszystkich galaktyk, rozmiękały mą skórę, jakbym sam stał się rozświetlonym w ciemności słońcem. Wszystko było tak bardzo w porządku..
Kochaliśmy się nad stawem i w płytkiej wodzie samego stawu. Woda lekko się wzburzyła w rytm naszej miłości.

Wieczorem, wędrowaliśmy wspólnie przez ozłocony zachodem las, rozmawiając, śmiejąc się, rozmyślając. W pewnym momencie doszliśmy na rozstaje leśnych dróg. Ona musiała wracać do siebie, a ja na swój okręt. Nim w końcu rozstaliśmy się, pożegnaliśmy się wzajemnie pamiątkowym pocałunkiem i odeszła w stronę drzew, za którymi prześwitywały rozbłyski światła odbijanego przez szkło kolonialnych konstrukcji. Nie ruszyłem się z miejsca tak długo, aż wreszcie zniknęła mi z pola widzenia.
Żal mi było, że dzień (sennik dzień) dobiegł już końca. Wyjąłem jeszcze telefon by do niej zadzwonić, ale odpowiedział mi tylko automatyczny głos w razie niedostępności abonenta, a tak bardzo chciałem jeszcze raz powiedzieć jej jak bardzo ją kocham.

Rany, to se podświadomość znalazła temat na sny -_-’

Tym razem śmiechowo i kompletnie nierealnie, klasyka durnowatych snów.

Jestem dorosłym, jakże przystojnym mężczyzną , o czarnych krótkich włosach i mocno zaznaczonych rysach twarzy. Wiek szacuje na ok. 40, może nieco mniej. Jest ciemna letnia noc, znajduję się w moim mieście, tuż przy skateparku próbując siłą… ekhem… dobrać się do ślicznej kobiety w białej wieczorowej sukni, nie ładnie . Miotam się z nią do momentu gdy nagle instynktownie coś mnie płoszy. Bez namysłu więc chwytam kobietę pod pachę i daje z nią nogę. Żeby nie zwracać na siebie niczyjej uwagi złapałem ją tak by wyglądało że leci jak superman, wyciągnęła nawet jedno ramię przed siebie by jak najlepiej naśladować bohatera , a dla jeszcze lepszego efektu wydawałem z siebie świszczący dźwięk. Oczywiście wszyscy przechodnie dali się nabrać.
No i “lecieliśmy” tak sobie przez jakiś czas gdy nagle drogę zagrodziła nam policja. Nie dali się nabrać na ten motyw z supermanem, więc natychmiast złapałem kobietę w inny sposób i… użyłem jej jak karabinu xD. Nic to jednak nie dało, stróże prawa odważnie biegli w moją stronę, na dodatek kobieta (sennik kobieta) nie wiadomo jak upaprała sobie twarz (sennik twarz) w jakimś białym mazidle (jakby kasza z mlekiem). Rzuciłem ją więc na chodnik i uciekałem dalej sam.
Nagle znalazłem się w ślepym zaułku, w jednej sekundzie noc stała się jasnym dniem. Gliny zagrodziły mi drogę powrotną, a za cih szeregiem zebrał się tłum gapiów. Zostałem osaczony, nie wiedziałem co robić. Chyba już gorzej być nie mogło… niestety mogło. Z tłumu wystąpił jakiś.. czarno biały kot (sennik kot), i to nie byle jaki, bez problemu poruszał się na dwóch tylnych łapach!
Nie widząc innej możliwości, przystąpiłem do ataku. Patrząc cwanemu kocurowi w oczy, wysunąłem jedną stopę o krok do przodu, ugiąłem kolana, a dłonie rozwarłem na zewnątrz równocześnie stykając je ze sobą nadgarstkami. Kto myśli że oto nadszedł czas na kamehame mojego autorstwa, to się grubo myli… Zamiast kultowego „kaaaaaa meeeee haaaaa…..”, krzyknąłem w niebo głosy “Czysta Woda z Kiblaaaaaaaaaaaaa!!!” i w stronę mego zapchlonego przeciwnika, z moich dłoni, w zwolnionym tempie wystrzeliła czysta woda z kibla xD.
Spudłowałem.
Znów ucieczka była moją jedyną nadzieją. Wycofałem się i wielkim skokiem dostałem się na dach jakiegoś zaparkowanego tu białego samochodu. Wtem moja dłoń (sennik dłoń) zacisnęła się na prawdziwej broni palnej. Kotek był już przy wozie. Próbując ubiec jego zamiary skoczyłem bardzo wysoko pionowo w górę, strzelając z mojej nowej broni w pchlarza. Oczywiście spudłowałem.
Odbiłem się od czegoś w kierunku ściany i dalej już jak w Matriksie, biegłem po niej, kot był tuż za mną próbując tej samej sztuczki co ja. Zdjąłem po drodze ze ściany jakiś głośnik i cisnąłem nim za siebie, eeee…. spudłowałem .
Następnie opadając już na ziemie poczułem że mam już dość. Pozwoliłem by jakieś dziecko (sennik dziecko) z tłumu rzuciło we mnie malutkim kamyczkiem. Oczywiście rzut okazał się celny. Udałem że mnie zabolało wydając z siebie krótkie “auć”. Teatralnie straciłem równowagę i zaliczyłem ładną glebę face to face. Złapano mnie i skuto, a sen dobiegł końca.

Skąd się biorą takie sny?!

Byłem tym kim zawsze chciałem (podróżnikiem) i wyglądałem tak jak to sobie zawsze marzyłem (jak podróżnik ). Ubrany byłem w lekki i wygodny strój wędrowca koloru czarnego, z dodatkową peleryną, a na ramionach spoczywał mi solidny brązowy plecak. Byłem w trakcie swojej wielkiej podróży życia, ale chyba nie była jeszcze zbyt zaawansowana.
Dopiero co wysiadłem ze sporego metalowego okrętu. Znajdowałem się na piaszczystej plaży, ale więcej było tu zieleni niż samego piasku (przypływ?). Za mną rozciągał się niebieski ocean, nie zmącony żadną falą, a ja sam ogarniałem wzrokiem tutejsze tereny wyspy. Obok mnie obsypany nieco piaskiem stał drewniany pomost, a początek jego wpadał w głąb wyspy. Wyspa nie była bezludna, tu i ówdzie z rzadka wśród palm stały parasole, leżaki, domy, brukowane alejki, choć co prawda nie dostrzegłem żywej duszy, ale i tak jakoś wiedziałem że ludzi tu nie brak. dzień (sennik Dzień) był pogodny, przyjemny, czułem się bardzo dobrze.
Nie tylko ja jednak wysiadłem ze statku, był obok mnie ktoś jeszcze. kobieta (sennik Kobieta), uderzająco podobna do Gabrieli z popularnego serialu o wojowniczej księżniczce Xenie , była nawet podobnie ubrana i w dłoni dzierżyła ten sam kij jako broń. Mimo to dobrze wiedziałem że Gabi to ona na pewno nie jest, są do siebie jedynie podobne, ale na tym koniec. Czułem że znamy się od niedawna, pewnie zagadaliśmy do siebie na statku. Była do mnie przyjacielsko nastawiona, zresztą tak samo jak ja do niej.
Pierwsze co zrobiłem stawiając po raz pierwszy stopę na tej obcej mi ziemi, to ukląkłem na piachu i z rozkoszą zagłębiłem w niego swoje dłonie. Było to tak przyjemne, że za chwile zatopiłem w nim całe swe ramiona, boskie uczucie. Dziewczyna na pewno widziała co wyprawiam i choć z jej perspektywy mogło to wyglądać śmiesznie to nie dała tego po sobie poznać . Nawet jeśli w ogóle spojrzała na mnie to tylko na krótką chwilę, udając raczej że bardziej zainteresowana jest krajobrazem wyspy. Za to wyraźnie wyczułem w niej nieśmiałość do mnie. Nie uśmiechała się, ale nie wyglądała też na smutną czy poważną. Coś mi w myślach podpowiadało że chętnie zadała by mi jakieś pytanie, ale bała się że się nie zgodzę więc milczała. Wiedziałem o co jej chodzi i mogła być pewna że z wielką chęcią udzielę jej pozytywnej odpowiedzi. Nie chciałem jej jednak poganiać, zamiast tego postanowiłem ułatwić jej nieco sytuacje. Wstałem więc i z uwagą rozejrzałem się w około, szukając wzrokiem gospody.
- gdzie jest gospoda? – zapytałem, zaś ona natychmiast się do mnie odwróciła i z chęcią oświadczyła że mnie tam zaprowadzi, więc zaraz ruszyliśmy z miejsca. Nadal tłumiła w sobie to pytanie, ale ja skądś wiedziałem że już niebawem je zada, a wtedy dam jej odpowiedź satysfakcjonujące obie strony.
Na środku pomostu znajdowało się zadaszenie, a pod nim drewniane ławki i kolorowe kwiaty w doniczkach, zwolniliśmy tu nieco tempa. Niespodziewanie spojrzała na mnie i wreszcie wyrzuciła to z siebie, choć bardzo nieśmiało:
- wiesz.. bardzo Cię polubiłam.. czy mogę iść z Tobą? – Chodziło oczywiście o to że chciała dołączyć do mej nieskończonej wyprawy. Heh, nerwy zjadały ją żywcem, bardzo chciała usłyszeć moje „Tak”… no i usłyszała . I od tej pory moje przygody były też jej przygodami. Dwoje wędrowców spotkało się na dalekiej wyspie by ich ścieżki złączyły się w jedną i dzięki temu, nie byłem już sam. Super , samotności precz .