Sny, opowiadania, marzenia senne…

Jestem osobą, której generalnie nudzi codzienność, a wiek nie pozwala na wiele. Nie mam też towarzystwa wokół siebie w podobnym nastroju, bo wszystko takie jakieś poważne, napuszone, sztucznie i strasznie niepoważnie poważne i mające zawsze i wszystko pod kontrolą. Zmysły, one zawsze się wymykają!! Pachnące świeże ciasto, jakiś zapach przypominający nam jakieś zdarzenie, czasami śpiew ptaka na dachu przywołuje w nas miłe wrażenia, a już oczy!!, te to prawdziwie wielki organ zmysłów!! Lubimy oglądać ładne rzeczy, piękne kobiety, duże funkcjonalne auta, stworzone przez naturę wielkie krajobrazy!!

Echhh, życie….

Moje sny …to prawdziwa ucieczka od rzeczywistości………., od liczb, statystyk, szablonów, szarości, wyszukanych poz……., można mnożyć.

Dziś miałam sen!! Świeżutki…..coś z snów tzw karmy, oczyszczające….

Śniłam, że byłam gdzieś przeniesiona w czasie, gdy zamożni nosili żakiety / to mógłby być XVII – XIX wiek/…, ciemne ponure i szare uliczki, wyłożone nierówno kostką brukową…., domy jakieś szare niektóre bez drzwi (sennik drzwi), wejścia często były zakryte ciemnymi pogniecionymi szmatami, okna bez framug , jakby opuszczone z czyjegoś nakazu…., wokoło choć czysto, to średniowiecznie i bardzo ponuroo, atmosfera, jak przed jakimś oczekiwanym wypełnieniem się jakiegoś przeznaczenia,….ludzi mało, a jak już kogoś widziałam, to smutnego, szybko umykającego przed…?, no i dochodzimy do sedna snu.

Otóż, właśnie Możni tego regionu miasta /nie widziałam ich twarzy/- uliczki śródmieścia Bydgoszczy – zamierzali wszystkich ludzi spalić, aby do końca pozbyć się biednych z tych i tak obskurnych, ciemnych nor /niektóre domy tak właśnie wyglądały/. Ja i grupa sobie podobnych 3ludzi byliśmy dla tej społeczności niczym anonimowym Janosikiem, we współczesnej odzieży /spodnie i koloru ecri koszule/ stanowiliśmy dla tubylców incognito, – ale przyjazne. Okoliczni ludzie w swych szarych szatach, kobiety w średniowiecznych /białych/ czepkach na głowach i dłuuugich spódnicach /pamiętam przybrudzone dolne brzegi tych spódnic/ stanowiły doskonałe dopełnienie obrazu takiego dobrze znanego nam z historycznych książek pospólstwa. Byłam tam, /znalazłam się nagle/, bo miało nastąpić wypełnienie jakiejś zapowiedzi /nie wiem czy to był kaprys czy dawne zamierzenia Bogaczy/ aby przejrzeć zamiary bogatych i pomóc bo już nie ustrzec – na to było już za późno, - przetrwać.

Dokładnie wiedziałam co miało się wydarzyć…, miało się coś spalić, miał być pożar!!

Dopadłam do jakiegoś otworu, w jakimś jedynym jasnym domu, w którym stacjonowaliśmy przez którego, ów zapamiętany magnat z żakietowym mankietem próbował rozniecić z pozostałego po poprzedniej próbie podpalenia – popiołu, ów oczekiwany pożar!! I tym razem się mu nie udało – skutecznie choć prowizorycznie osłoniłam dziurę, ale tak aby on się nie domyślił, że może sobie dmuchać, dmuchać – bezskutecznie. Czułam, że spełniłam w jakimś stopniu zadanie i odwlekłam na jakiś czas przeznaczenie, więc wyszłam z tego domu, normalnym wyjściem, ale z nastawieniem, że wracam do swojej rzeczywistości…i tak było…, bo wyszłam za róg tego domu /swojego rodzinnego domu!!!/ i dokładnie wiedziałam jaki narożnik ma się spalić!!

……….

I się obudziłam.

Straciłam pracę w ubiegłym tygodniu, ale choć nie mam własnych przez to dochodów, jakoś mnie to nie pogrąża…..

Poszłam do kuchni, postawiłam sobie mocną kawę.

Mój wymiar, mój wielopoziomowy wymiar rzeczywistości.

Ella

Autor opowiadania: Ella, Tagi: przeznaczenie
Dodano: czwartek, Grudzień 18th, 2008 at 12:58 pm | Kategoria: Sny, opowiadania.

(1 głosów, średnio: 4,00 na 5)
You need to be a registered member to rate this post.

 Loading ...