Nie rodzony, adoptowany, i to samotnie przeze mnie. Bardzo bystry jak na swój wiek, a przy tym i zaradny, choć jednocześnie spokojny, trochę cichy. Jasne niebieskie oczy, bardzo krótkie włosy (sennik włosy) koloru nadmorskiego piasku. Zajrzałem akurat do niego, gdy ten kończył przygotowaną dla niego na kolacje jajecznice. Nie wiem o czym rozmawialiśmy, pamiętam jednak uśmiech na jego twarzy z każdym wypowiedzianym przez niego słowem, słodki nieśmiały uśmiech. Przytuliłem go, zwyczajowo wyznając mu jak bardzo go kocham, i ułożyłem do snu.

Wyszedłem z powrotem do salonu. Przyjaciółka wyszła jakiś czas temu do sąsiadów by uciszyć zbyt głośną muzykę, własnoręcznie jeśli będzie trzeba. Przy stoliku z resztkami paluszków siedział już tylko mój dobry znajomy, który jednak nie istnieje po za tym snem. Usiadłem na przeciw niego po drugiej stronie blatu, wyglądał na zmęczonego. Narzekał na swoją pracę, i na obowiązki które tej nocy musi wypełnić. Martwiło go to z jednego ważnego powodu, nie miał z kim zostawić swojego syna, a żona akurat podobnie jak on wkrótce, została porwana przez nocny wir pracy. Nie wiem czym się tak pilnie zajmowali, ale musiało to być bardzo ważne skoro pozostawili na noc swoje dziecko w hotelowym pokoju niedaleko stąd. Poprosił mnie, bym co jakiś czas doglądał małego, wręczając mi klucze do pokoju. Zgodziłem się.

Po kilku godzinach wszyscy się rozeszli albo w swoje strony, albo do swoich łóżek, ja nie miałem ochoty na sen. Przed wyjściem do hotelu sprawdziłem czy synek śpi i opuściłem mieszkanie.
Hotel z zewnątrz przypominał jedno z tych strzeżonych osiedli nowoczesnej zabudowy, choć wewnątrz jego dekoracje mogły kojarzyć się z samym Marriottem. Widną dostałem się do pokoju wynajętego przez przyjaciela i jego rodzinę. Nie zapaliłem światła, chłopiec spał samotnie na wielkim łóżku nie budząc żadnych podejrzeń by coś miało być nie w porządku. Posiedziałem chwilkę w salonie, przy jakieś średnio wciągającej książce, a gdy wychodziłem na niebie zrobiło się już widno.

W połowie drogi do mieszkania było już całkiem jasno. Poranek był pochmurny, nieco mokry po kilku niedawnych mżawkach, za to przyjemnie świeży i spokojny. Usiadłem na chwilę przy jakimś placyku zabaw, z „przerwą na fajkę”. Od początku byłem tu sam, dopiero w połowie dogasającego papierosa na placu pojawiła się jakaś matka z małą dziewczynką w okularach. Znałem dziewczynkę, miała na imię Martynka, i to przy okazji jedyne imię jakie padło w tym śnie.
Kręciła się przy huśtawce, leniwie ją popychając, powodując głośne skrzypienie pordzewiałych łożysk. Bąknąłem coś do niej o smarze i naoliwieniu, i za chwile mieliśmy już setki innych tematów do obgadania: pogoda, bajki, szkoła, mama (sennik mama), tata, do których pod koniec dołączyła również i matka dziewczynki.

Za jakiś czas byłem znów przy łóżku swojego dziecka. Spał niewzruszonym snem, oddychając lekko i cichutko. Patrząc na niego, czułem się szczęśliwy, bardzo szczęśliwy i spełniony.. a po przebudzeniu gdy sen się skończył, odczułem nowe siły w kierunku spełnienia swoich marzeń.

Siedziałem po turecku na środku podłogi w swoim pokoju i czytałem jakiś kolorowy komiks z rodzaju tych japońskich mang, ja sam wyglądałem na młodszego. Bohaterem był niejaki Wuzzzz, i taki też tytuł miał komiks. Wuzzzz (nie pamiętam ile dokładnie „z” tam było ), był wielkim silnym mężczyzną, normalnie chodzące mięcho z krótkimi blond włosami. Gość był członkiem jakieś elitarnej super jednostki wojskowej, na którą zwalano najtrudniejsze operacje.
Pierwsze sceny przedstawiały Wuzzzz’a siedzącego w bojowym helikopterze mknącym nad lustrem spokojnego oceanu, w w tle czerwone od zachodu słońca niebo. Rozmyślał o czymś przez chwilę, szykując sprzęt do zbliżającej się akcji. Przerwał gdy pilot zakomunikował, że zbliżają się do zatoki.
Wkrótce Wuzzzz wyskoczył z maszyny na porośnięty dżunglą teren, na którym ukryta została ściśle strzeżona instalacja wroga. Cel misji: uratować przetrzymywanych cywili.
Dalsze kadry komiksu przedstawiały krnąbrnego bohatera, torującego sobie drogę do celu przez tuziny zmasakrowanych przeciwników.
Wielki szlachetny i pewny siebie komandos, ludzie w potrzebie i niecni wrogowie, do których przemawia jedynie siła i kilogramy wystrzelonego ołowiu. Można chyba powiedzieć, typowy komiks dla chłopców.
Naturalnie cały komiks łącznie z bohaterem jest czystą fantazją ze snu, nie spotkałem się z niczym takim w rzeczywistości.

Skończyłem lekturę i odłożyłem komiks na półkę. Następnie usiadłem przy komputerze, odpaliłem linuksa i zacząłem serfować po necie. Od razu udałem się na senniki24h .
Strona wyglądała właściwie identycznie jak w rzeczywistości, z tą małą różnicą że po środku zamiast wstępu itp ukazywały się najnowsze sny, jeden pod drugim w skróconej automatycznie treści. Na samej górze, czyli najnowszym snem, był wpis od jednego z użytkowników, to właściwie nie był spisany sen tylko taka jakaś tam notka lub wiadomość.
Może nie powinienem mówić kim jest ów użytkownik, myślę że niektórzy się domyślą jak powiem, że wszyscy na tym portalu go znamy bez wyjątku .
Po kliknięciu w treść notki, przeniosło mnie na podstronę z pełnym rozwinięciem tekstu.
Notka zaczęła się wielkim na pół ekranu zdjęciem, prezentującym fragment pokoju autora… heh, niezły bajzel ^^’. Tu i ówdzie porozrzucane jakieś graty, książki, gry komputerowe , się chyba rzadko w tym pokoju sprząta .
Po obejrzeniu zdjęcia przystąpiłem do przeczytania treści wpisu pod fotką. Nie pamiętam co tam napisano, w każdym razie coś o przeszłości, beztroskich czasach dzieci (sennik dzieci)ństwa, które wspomina się z nostalgią i przyjemnością.
Notka nie trwała dłużej niż kilka zdań. Następne linijki na dole zajął czarno biały komiks narysowany przez autora i przedstawiający jakąś historię z jego życia, która początek swój miała we wczesnej młodości.
Na pierwszych kadrach komiksu widać głównego bohatera (autora) w wieku kilku lat, jak wychodzi sobie z jakiegoś budynku na dwór. Zamyka za sobą drzwi (sennik drzwi) i idzie przed siebie. W pewnym momencie plecami do niego stoi mała dziewczynka trzymająca za rękę swoją matkę. Chłopiec chciał ją wyminąć by przejść dalej, ale jakoś tak niefortunnie potknął się o coś i całym sobą uderzył w plecy dziewczynki, oboje znaleźli się na ziemi. Chłopiec szybko wstał i pomógł wstać zapłakanej rówieśniczce, był strasznie zmartwiony i równie mocno ją przepraszał.
Na drugiej stronie opowieści widać, że dzieci bardzo się ze sobą zaprzyjaźniły, nieszczęsny incydent zapoczątkował bardzo sympatyczną znajomość. Wszystko robili razem, grzebali w piasku na plaży, w piaskownicy, biegali, śmigali i rozrabiali.
W kolejnych kadrach komiks przyśpiesza. Dzieci rosną, idą do szkoły, poznają świat, stają się nastolatkami, aż ostatecznie dorastają. Komiks kończy kadr przedstawiający dziewczynkę, już jako dorosłą piękną kobietę o ciemnych długich włosach i zmysłowym spojrzeniu… dodam jeszcze że była naga .
i tu już sen się kończy .

Ciekawy sen, ale oczywiście wszystko, włącznie z użytkownikiem, to czysty zbieg okoliczności ^^’

Wszedłem do obcego pomieszczenia, umeblowanego na normalny pokój dzienny. Na kanapie leżało dziecko (sennik dziecko), ciężko chore.
W jednym momencie dosłownie rozleciałem się. Wszystkie połączenia kostne, stawy itd. odłączyły się od siebie, ale nic nie upadło na podłogę, tylko lewitowało w powietrzu utrzymując między sobą niedużą odległość, tak jakby teraz wszystko łączyła jakaś niewidzialna luźna siła zamiast stawów, mimo wszystko nie pozwalając by części ciała rozpierzchły się wokół w chaotycznym groteskowym bajzlu. Choć zachowałem jako taką humanoidalną postać, niektóre części ciała zachowywały się tak jakby za chwile miały odpłynąć.
Zrobiłem krok do przodu, mogłem się poruszać. Tyle że było w tym coś dziwnego, czułem się jak kukiełka uwięziona na cienkich linkach, którą ktoś teraz sterował, z drugiej strony nie miałem obaw że mógłby to być ktoś inny niż ja.
Podszedłem do dziecka, nie odczuło strachu, nie jestem pewien czy było w ogóle przytomne. Tuż nad nim przesunąłem wzdłuż jego ciała swoją dłoń (sennik dłoń), która rozświetliła się białym światłem.
Dziecko zostało uzdrowione.

hmm